Normy, zgodność z przepisami i certyfikacja koców gaśniczych

W przypadku profesjonalnych nabywców wybór koca gaśniczego powinien obejmować więcej niż porównanie wymiarów i ceny. Koc gaśniczy jest produktem służącym bezpieczeństwu, a jego skuteczność powinny potwierdzać uznana norma techniczna, odpowiednie badania i rzetelna dokumentacja produktu.

W przypadku standardowych koców gaśniczych EN 1869:2019 stanowi kompleksowy i szeroko stosowany punkt odniesienia w zakresie wymagań technicznych. Choć norma ta powstała w Europie, jej jasno określone wymagania dotyczące skuteczności sprawiają, że jest przydatna również dla dystrybutorów, klientów OEM i profesjonalnych nabywców na rynkach, na których nie obowiązuje równoważna krajowa norma dotycząca koców gaśniczych.

Ten przewodnik omawia normy dotyczące koców gaśniczych, zgodność z wymaganiami, certyfikację, badania i specyfikacje materiałowe, a także kwestie, które profesjonalni nabywcy na całym świecie powinni zweryfikować przed wyborem produktu.

Czym jest EN 1869:2019?

EN 1869:2019 to europejska norma produktowa opracowana specjalnie dla koców gaśniczych przeznaczonych do gaszenia niewielkich pożarów przez jedną osobę.

Norma nie ogranicza się do opisu wyglądu koca gaśniczego, lecz określa wymagania dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności, dzięki którym produkty można oceniać w określonych warunkach badania.

Ma to istotne znaczenie dla nabywców. Samo określenie produktu jako „ognioodpornego”, „koca gaśniczego z włókna szklanego” lub „koca wysokotemperaturowego” nie dowodzi, że gotowy koc gaśniczy działa zgodnie z wymaganiami podczas rzeczywistego pożaru.

Dlaczego EN 1869:2019 ma znaczenie także poza Europą

Koce gaśnicze są sprzedawane na całym świecie, ale krajowe ramy regulacyjne znacznie się różnią. Nie każdy kraj ma własną, odrębną normę produktową dla standardowych koców gaśniczych.

Dlatego EN 1869:2019 jest szczególnie przydatna jako międzynarodowy punkt odniesienia przy zakupach. Dystrybutor, klient OEM lub profesjonalny nabywca spoza Europy może określić, że produkt ma być przebadany zgodnie z EN 1869:2019, nawet jeśli norma ta nie jest prawnie wymagana na danym rynku.

Daje to nabywcom określony punkt odniesienia w zakresie wymagań technicznych zamiast konieczności polegania wyłącznie na deklaracjach producenta.

Nie należy jednak automatycznie przedstawiać EN 1869:2019 jako prawnie obowiązującej poza jurysdykcjami, w których ma zastosowanie. Nabywcy powinni zawsze sprawdzić, czy na rynku docelowym obowiązują dodatkowe przepisy krajowe, systemy certyfikacji, wymogi dotyczące oznakowania lub lokalne zasady ochrony przeciwpożarowej.

Czy w USA obowiązuje odpowiednik EN 1869:2019?

W Stanach Zjednoczonych obowiązuje rozbudowany system norm, przepisów i wymagań certyfikacyjnych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, obejmujący między innymi normy opracowane lub stosowane przez takie organizacje jak NFPA, UL i ASTM.

Nie należy jednak automatycznie uznawać ich za bezpośrednie odpowiedniki EN 1869:2019. Normy dotyczące przenośnych gaśnic, materiałów budowlanych lub innych produktów ochrony przeciwpożarowej obejmują inne produkty i metody badań.

Dlatego dla nabywców międzynarodowych kluczowe pytanie nie brzmi po prostu, czy produkt ma rozpoznawalne krajowe oznaczenie lub znak, lecz według jakiej konkretnej normy faktycznie przebadano gotowy koc gaśniczy.

Zgodność to coś więcej niż deklaracja na opakowaniu

Producent lub sprzedawca może umieścić oznaczenie „EN 1869” na opakowaniu, stronie internetowej lub karcie technicznej. Sama taka deklaracja nie dowodzi, że gotowy produkt pomyślnie przeszedł wymagane badania.

Profesjonalni nabywcy powinni zatem poprosić o dokumentację potwierdzającą zgodność i sprawdzić, czy dotyczy ona faktycznie kupowanego produktu.

Warto zadać między innymi następujące pytania:

• Które wydanie normy zastosowano?
• Czy przebadano gotowy koc gaśniczy, czy tylko surową tkaninę?
• Jaką wielkość i konstrukcję koca poddano badaniom?
• Jakie niezależne laboratorium przeprowadziło badania?
• Czy raport z badań można powiązać z dostarczanym produktem?

Najczęstsze błędy dotyczące zgodności koców gaśniczych

Jednym z najczęstszych błędów popełnianych przy zakupach jest założenie, że badanie materiału automatycznie potwierdza zgodność gotowego koca gaśniczego.

Tkanina z włókna szklanego może mieć doskonałe właściwości żaroodporne, ale skuteczność całego koca gaśniczego zależy również od jego konstrukcji, wymiarów, krawędzi, uchwytów do wyciągania, opakowania oraz zdolności do spełnienia wymagań podczas określonej próby ogniowej.

Do innych sygnałów ostrzegawczych należą odwołania do nieaktualnych wydań norm, niekompletna dokumentacja, niejasne oznaczenie produktu lub raporty z badań dotyczące innego produktu niż oferowany.

W profesjonalnych zakupach zapewnienie identyfikowalności produktu, specyfikacji i dokumentacji badań ma zatem kluczowe znaczenie.

Dlaczego niektóre koce gaśnicze mogą nie spełnić wymagań EN 1869:2019

Dwa produkty, które wyglądają niemal identycznie, mogą zachowywać się zupełnie inaczej podczas badań ogniowych.

Na skuteczność mogą wpływać różnice w strukturze tkaniny, powłoce, gramaturze, szwach, wymiarach oraz ogólnej powtarzalności procesu produkcyjnego.

Dlatego sam wygląd nie stanowi dobrej podstawy do oceny produktu służącego bezpieczeństwu. Nie należy automatycznie zakładać, że tani koc gaśniczy zapewnia taką samą skuteczność jak produkt poparty udokumentowanymi badaniami.

Czy gramatura GSM włókna szklanego ma znaczenie?

GSM, czyli gramy na metr kwadratowy, określa masę tkaniny przypadającą na jednostkę powierzchni. W przypadku koców gaśniczych z włókna szklanego może być przydatną specyfikacją przy porównywaniu produktów, ponieważ dostarcza informacji o fizycznej konstrukcji materiału.

Sama gramatura GSM nie potwierdza jednak skuteczności gaśniczej ani zgodności z wymaganiami.

Większa gramatura nie oznacza automatycznie zgodności z wymaganiami, tak samo jak mniejsza gramatura nie oznacza automatycznie jej braku. Gramaturę materiału należy zatem rozpatrywać łącznie z konstrukcją, wynikami badań skuteczności i dokumentacją techniczną.

W swoich standardowych kocach gaśniczych DVM stosuje tkaninę z włókna szklanego o gramaturze co najmniej 430 g/m². Oprócz właściwej dokumentacji dotyczącej skuteczności gaśniczej profesjonalni nabywcy otrzymują dzięki temu jasną, mierzalną specyfikację materiału.

Badania, certyfikacja i zgodność — na czym polega różnica?

Terminy te są często stosowane zamiennie, choć niekoniecznie oznaczają to samo.

Badanie oznacza, że produkt poddano określonym próbom zgodnie z konkretną metodą badawczą lub normą.

Zgodność oznacza, że spełniono odpowiednie wymagania normy lub specyfikacji.

Certyfikacja zazwyczaj dodatkowo obejmuje niezależne potwierdzenie przez stronę trzecią w ramach określonego procesu certyfikacji lub oceny zgodności.

Profesjonalni nabywcy powinni zatem wyjść poza samo określenie „certyfikowany” i ustalić dokładnie, co przebadano, według jakiej normy, przez kogo i w odniesieniu do którego produktu.

Dlaczego niezależne badania mają znaczenie

Niezależne badania stanowią mocniejsze potwierdzenie niż własna deklaracja dostawcy, ponieważ skuteczność produktu jest oceniana w kontrolowanych warunkach przez zewnętrzną jednostkę badawczą.

DVM zleca niezależne badania, aby potwierdzić deklarowane parametry techniczne swoich koców gaśniczych. Seria koców gaśniczych DVM 1 × 1 m została niezależnie przebadana pod kątem skuteczności gaśniczej przez TÜV SÜD zgodnie z EN 1869:2019.

Dokumentacja z badań i nagrania prób ogniowych pozwalają profesjonalnym nabywcom zapoznać się z dowodami potwierdzającymi specyfikację produktu, zamiast polegać wyłącznie na deklaracjach handlowych.

Zobacz raport z badań TÜV SÜD i nagrania →

Jakie wymagania powinni określić profesjonalni nabywcy?

W przypadku dystrybutorów, importerów, klientów OEM, partnerów oferujących produkty pod własną marką i nabywców instytucjonalnych specyfikacja zakupowa może pomóc uniknąć wyboru nieodpowiednich produktów wyłącznie na podstawie ceny.

Profesjonalna specyfikacja powinna uwzględniać:

• obowiązującą normę produktową dotyczącą koców gaśniczych;
• dokładne wymiary koca;
• rodzaj tkaniny i specyfikację materiału;
• gramaturę tkaniny;
• dokumentację badań skuteczności gaśniczej;
• wymagania dotyczące bezpieczeństwa elektrycznego, jeśli mają zastosowanie;
• identyfikację i identyfikowalność produktu;
• instrukcje i oznakowanie;
• opakowanie i system wyjmowania koca;
• wymagania dotyczące kontroli i wymiany.

DVM opracowało uporządkowaną specyfikację referencyjną, która pomaga profesjonalnym nabywcom w spójny sposób porównywać koce gaśnicze i dokumentację dostawców.

Zobacz specyfikację referencyjną koców gaśniczych DVM →

Globalny punkt odniesienia przy zakupach

Dla nabywców w Europie EN 1869:2019 stanowi obowiązującą europejską normę produktową dotyczącą standardowych koców gaśniczych. Nabywcom z innych części świata może zapewnić równie istotną wartość: jasny, możliwy do niezależnej weryfikacji punkt odniesienia w zakresie wymagań technicznych tam, gdzie nie określono równoważnej krajowej normy dotyczącej koców gaśniczych.

Umożliwia to porównywanie produktów na podstawie udokumentowanej skuteczności, a nie wyłącznie wyglądu, deklaracji marketingowych czy ceny.

Oczywiście należy również uwzględnić obowiązujące przepisy lokalne i normy krajowe. Jednak dla międzynarodowych dystrybutorów, klientów OEM i profesjonalnych nabywców poszukujących określonej specyfikacji standardowych koców gaśniczych EN 1869:2019 stanowi solidną podstawę oceny i zakupu produktu.

Zobacz koce gaśnicze DVM →